Bugün
BUGÜN;
Üç kıtada ahlak ve adaletin sancağını dalgalandırmış, asırlar boyu âleme hak ve fazilet mührünü vurmuş necip bir ecdadın varisi olan Türkiye Cumhuriyeti, tarihinin en derin kurumsal ve ahlaki krizlerinden birisini yaşamaktadır. Mazisi hakkı üstün tutma mücadelesiyle yoğrulmuş bu aziz millet; bugün mukaddesatın araçsallaştırıldığı, adalet terazisinin bozulduğu ve vicdanların rehin alındığı hazin bir ortama mahkûm edilmiştir.
Devletin ruhu mesabesindeki siyaset kurumu millete hizmet etme, adaleti tesis etme ve refahı bölüştürme vasfını kaybetmiş; kişisel ikbal, imtiyaz ve rant devşirme aracına dönüştürülmüştür.
Yargının siyasallaşması, merkezi ve yerel yönetimlerde kamu kaynaklarının yağmalanması, her alanda liyakatin yerini iltimas ve akrabalık ilişkilerinin alması, siyaset kurumuyla millet arasındaki güven bağını kopma noktasına getirmiştir. Gelinen noktada yaşanan yalnızca ekonomik ve idari bir kriz değil, topyekûn bir çürümedir.
Tüm hücrelere sirayet eden yolsuzluk, aleni hale gelen rüşvet ve suistimal, infiallere neden olan vurgunlar, taraf seçen yolsuzluk operasyonları, siyasi transferler, söylemde ve eylemde yaşanan keskin dönüşler, şahsi çıkar odaklı politik tutumlar, siyasette egemen olan üslup sorunu siyaset kurumuna duyulan güveni hızla zedelemektedir. Bu vahim tablo milletimizin hızla ümidini yitirmesine neden olmaktadır.
Bugün Türkiye’de siyaset; şahsi ihtirasların, haksız zenginleşme heveslerinin, tahakküm ve kibrin, hırs, haset, riya ve yalanın bir aracı haline dönüşmüş, asli işlevini ve varlık gayesini yitirmiştir. Toplum ise ahlaklı ve temiz siyasete her zamankinden daha fazla susamış durumdadır.